Szanowne Koleżanki, Szanowni Koledzy,

Osoby planujące udział z referatem w Ogólnopolskiej Sesji SHS 2018 w Szczecinie proszę o nadsyłanie zgłoszeń do 10 lipca br. Proszę dołączyć informację, skąd będą Państwo jechać i dokąd wracać oraz jakim środkiem lokomocji, ewentualnie podać koszty biletów. Proszę także podać daty potrzebnych noclegów: 21/22.11, 22/23.11, 23/24.11. Umożliwi  to właściwą organizację środków finansowych.

Przedłużony termin  nadsyłania zgłoszeń podyktowany jest moim udziałem  w objeździe SHS do Anglii w dniach 24.06. – 8.07.br.

Z koleżeńskim pozdrowieniem
Ewa Gwiazdowska

 


 

Doroczna sesja naukowa Stowarzyszenia Historyków Sztuki odbędzie się w Szczecinie w dniach 22-23 listopada 2018 roku. Organizatorem sesji jest Oddział Szczeciński SHS.

 

Program sesji opiera się na dwóch założeniach:
1. Wybór miejsca naszej konferencji ma zwrócić uwagę na pojemność pojęcia niepodległości, jego inspirującą zawartość. Pożądane byłoby zastanowienie się nad fenomenem niepodległości, początkami artystycznej refleksji nad nią, relacjami między dążeniem do wyzwolenia a sztuką, ale nie tylko w perspektywie politycznej czy militarnej. Takim właśnie ujęciom powinien sprzyjać wybór Szczecina, a nie miejsc tradycyjnie wiązanych z wydarzeniami 1918 roku. Jest to miejsce, które nie ma żadnego bezpośredniego związku z historią odzyskania niepodległości w 1918, i zarazem region Polski o najsłabszych więziach historycznych z monarchią Piastów, oraz I i II Rzeczpospolitą. W 1945 roku, po włączeniu w granice państwa polskiego, znalazł się w ideowej próżni. Stał się w ten sposób potencjalnie polem refleksji – również artystycznej – nad legitymizacją nowych granic, w których niepodległość rozumiana była jako nowoczesność w duchu ideologii lewicowych. Było to miejsce rzeczywistej realizacji nowego mitu założycielskiego. Na polityczny mit ”Polski od nowa” nakładała się tradycyjna myśl wywodząca się z kręgów narodowych o granicy polskiej na Odrze i Nysie („ziemie piastowskie”). Ten węzeł ideologiczny, w którym sztuce przeznaczano istotną rolę w budowaniu świadomości, a więc istotną funkcję polityczną, jest nadal nie wyeksploatowanym polem historii sztuki, wskazującym na mniej lub bardziej uświadomione uwikłanie sztuki w procesy ideowo-polityczne. Szczególnie poprzez szeroko rozumiane procesy inwestycyjne, w tym organizacje pracy artystów, czyli umiejscowienie życia artystycznego w społecznym podziale pracy i jej finansowanie.

 

2. Drugie założenie wynika z sąsiedztwa stulecia naszej niepodległości z dominującym nurtem współczesności jakim jest tendencja modernizacyjna. Nowoczesność i związana z nią idea emancypacji narodziły się w czasach Oświecenia. Moment upadku Rzeczypospolitej nakłada się na oświeceniowe projekty uzdrowienia Polski. Splot tych okoliczności objawił się ze szczególną siłą w II RP ale także w planach władz PRL, a więc w czasach, kiedy idea awangardy uzyskiwała swoje dominujące miejsce w polskiej refleksji historyczno-artystycznej. Również III RP odwoływała się będzie w projektach transformacyjnych do modernizacyjnej utopii szczególnie w wymiarze kulturowym. Modernizacja i niepodległość narodowa, mogą pozostawać względem siebie w opozycji, lub przeciwnie. Nacjonalistyczna ideologia państwa jako „naturalnej” formy egzystencji narodu w oczach w zależności od zajmowanego stanowiska politycznego może wydawać się nowoczesna lub anachroniczna.
Te dwa założenia nie ograniczają innych propozycji, zwłaszcza takich, które będą miały na myśli bardziej systemowe cele i będą obejmowały dłuższe jednostki chronologiczne czy trudne problemy periodyzacji najczęściej wywiedzione z historii politycznej. Ważne wydaje się także zwrócenie uwagi na wyzwania metodologiczne z jakimi historyk sztuki świadomy narzędzi nowej humanistyki będzie musiał się zmierzyć podejmując problematykę politycznej niepodległości.
Należy wziąć po uwagę, że problem „niepodległości/nowoczesności” może być pojmowany zarazem opozycyjnie jak i komplementarnie, i ulec komplikacji w zależności od spotkania z różnymi siatkami pojęciowymi. Temat może być bowiem sprecyzowany bardzo różnie. Patrząc od strony artysty może to być psychologiczny konflikt wewnętrzny. Na poziomie deklaracji ideowych rzecz dotyczy komplementarności lub niespójności zawartych w programach artystycznych.
Na poziomie realizacji artystycznych jest to rzecz niespójności lub harmonii formy artystycznej. Inaczej będą się manifestować idee polityczne w zależności od osobistych inklinacji artysty, inaczej w przypadku realizacji zamówienia, w którym artysta występuje jako ekspert od wizualizacji, niezależnie od swych przekonań.
W sztuce o przeznaczeniu politycznym może występować konflikt między zleceniodawcą a artystą, lub pełna symbioza. Może to być konflikt ukryty lub jawny; może zostać ujawniony w otwartym dyskursie, lub pojawić się na poziomie „wewnętrznych sprzeczności” realizacji. Również sztuka niezaangażowana politycznie może okazać się wypowiedzią polityczną nie wprost, jako deklaracja sztuki jako sfery przeciwstawnej ideom politycznym, lub świadectwo niepisanej umowy o podziale „terytoriów politycznych”.
Tak zakreślony temat ukazuje problemowe spektrum jako niemożność ucieczki sztuki od polityki, i wskazuje na potencjalny konflikt miedzy tym co jest nowoczesnością w sztuce a nowoczesnością w polityce, co jest wolnością artystyczną a co jest obowiązkiem artysty jako członka wspólnoty narodowej, jako obywatela; i z drugiej strony jako obrońcy sztuki przed upolitycznieniem, lub przeciwnie jako walczącego o sztukę zaangażowaną, na co nakłada się pytanie: służba czy służebność?
Geopolityczne zamieszanie, które w naszym kraju przybiera postać sporu – często gwałtownego – o sens i role niepodległości i nowoczesności sprzyja spojrzeniu na sztukę pod kątem specyficznego dla artystów udziału w starciu koncepcji politycznych i społecznych.

 

Organizatorzy informują, że zgłoszenia zawierające skrót wystąpień (maksymalnie 1 strona) wraz z danymi kontaktowymi i afiliacją, należy nadsyłać do dnia 30 czerwca 2018 r. na adres: e.gwiazdowska@muzeum.szczecin.pl lub pocztą tradycyjną na adres Oddziału Szczecińskiego SHS: ul. Staromłyńska 27, 70-561 Szczecin. Szczegółowe informacje: Ewa Gwiazdowska, sekretarz O/Szczecińskiego SHS: tel. 797 705 218.


Szanowni Państwo.

Z ogromną przyjemnością przekazujemy zaproszenie do nadsyłania propozycji referatów na międzynarodową konferencję naukową „Partners and Rivals”, drugą edycję konferencji „Early Modern Art Towards Tradition and Modernity” (tekst CFP).

Konferencja odbędzie się w dniach 28-29 czerwca 2018 roku w InstytucieSztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Zgłoszenia należy przesyłaćdo dnia 12 lutego 2018 roku, na adres e-mail: partners.rivals@gmail.com

Dodatkowe informacje na temat konferencji będą zamieszczane systematycznie na stronie pod adresem: http://www.ispan.pl/en/research-activities/earlymodernart [1]

w imieniu Komitetu Organizacyjnego,

Olga M. Hajduk

 


 

Arts in the State – The State in Arts
Call for papers

 

Date and venue: May 10–11, 2018, National Gallery of Art Vilnius
Organiser: Institute of Art Research of Vilnius Academy of Arts

 

The Institute of Art Research of Vilnius Academy of Arts calls for contributions to the international conference “Arts in the State – The State in Arts”. The conference is conceived at the background of the 100th anniversary of the restoration of the Lithuanian state in 2018; yet the scope of the conference is not limited to any particular historical period or place. On this occasion we invite to rethink the conception of the state and the statehood at different times and to evaluate the role of arts in a state, their relation to the development and implementation of the idea of statehood, and arts input into changes of regimes and conceptions of the state.

 

The conference encourages researchers to approach the art history as a development of the discourse closely related to the development of the political sphere. This approach does not aim to question the autonomy of art and riddance of utilitarian burdens, yet to the contrary, we aim to discuss what political state allows art to create and maintain the autonomy, and what restricts it by imposing certain functions, or the other way round, by pushing art to the periphery of political life. The conference raises questions, under what conditions art is only able to „mimic” life forms, and when it can take part in the developing of political relations as an important partner. When and why certain artworks seem to be political and other entirely apolitical? Can we analyse aesthetics in political terms, and employ terms of art for politics?

 

We also invite to discuss how political condition impact on the field of art and relations between its actors (artist, institution, commissioner, collector, art lovers and art public…), what different roles the artist takes in the state, how art structures relate to structures of the state.

 

Artists are invited to present their projects in the special section for artistic research related to the topic.

 

Guidelines of the conference (but not the limits):

  • The role of art in relation to political changes at various time-periods

  • The time of upheaval: artistic reflections on political changes

  • Destinies of works of art, design and architecture after an overturn of regime: remaking, destruction, restauration, restitution

  • Artist as a statesman, politician, public intellectual

  • The state’s approach to arts and artists in theory and practice: since The Republic by Plato to our days

  • The conception and representation of the state in arts

  • Art talks politics: different strategies in visual, performative, and street arts

 

We encourage researchers in visual and performative arts, literature, architecture, design and political sciences, philosophers, art sociologists, and artists to send paper and presentation abstracts ( 250 words) and short bios ( 100 words) to lina.michelkevice@vda.lt and ausra.trakselyte@vda.lt until September 15, 2017.

 

online links for our CFP: Arts in the State – The State in Arts: http://www.vda.lt/en/institute-of-art-research/news/news-1/arts-in-the-state-the-state-in-arts and Facebook event here: https://www.facebook.com/events/1900223956921774/

 

The length of an academic paper: 20 min

The length of artists presentations is not limited (please indicate the format and time needed in your abstract).

Conference languages: English and Lithuanian

 

Conference committee:

  • Dr. Tojana Raciunaite (Institute of Art Research at Vilnius Academy of Arts)

  • Dr. Lina Michelkevice (Institute of Art Research at Vilnius Academy of Arts)

  • Assoc. prof. dr. Lolita Jablonskiene (National Gallery of Art Vilnius & Vilnius Academy of Arts)

  • Dr. Skaidra Trilupaityte (Lithuanian Culture Research Institute)

  • Prof. dr. Krista Kodres (Tallinn University & Estonian Academy of Arts)

  • Dr. Ginta Gerharde-Upeniece (Latvian National Museum of Art & Art Academy of Latvia)

  • Dr. Magdalena Kinga Gorska (Institute of Literary Research at Polish Academy of Sciences)

 


 

List Otwarty do I Kongresu Muzealników Polskich

W związku z projektami uchwał I Kongresu Muzealników Polskich zwracamy się do Stowarzyszenia Muzealników Polskich i Stowarzyszenia Muzeów na Wolnym Powietrzu oraz do innych organizatorów Kongresu Muzealników Polskich, i wszystkich jego uczestników, a przede wszystkim do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Polskiego Komitetu Narodowego ICOM i Narodowego Instytutu Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów w sprawie o fundamentalnym znaczeniu dla polskiego muzealnictwa i narodowego zasobu muzealiów, a zaskakującej w kontekście konstytucyjnego zobowiązania państwa do opieki nad dziedzictwem narodowym.

Zastrzeżenie i niepokój budzą w projektach Uchwał Kongresu Muzealników Polskich zapisy o ułatwianiu deakcesji zbiorów (projekt Uchwały nr 4), a także o traktowaniu muzealiów jako „dobra publicznego”, za które odpowiada organizator z zarządem muzeum jak za „majątek publiczny” (projekt Uchwały nr 1) zamiast – jak dotychczas – „dobra ogólnospołecznego” lub „dobra narodowego”.

Projekt Uchwały nr 1
W podpunkcie c) projektu Uchwały nr 1 zapisano m. in., iż „[muzealia] są dobrem publicznym bez względu na status organizacyjny muzeum; odpowiada za nie organizator wraz z zarządem muzeum jak za majątek publiczny”.
Według opinii prawników pojęcie „majątku publicznego” jest obecnie niejednoznaczne, ponieważ brak jego definicji w polskim prawodawstwie. Z tego powodu niektórzy prawnicy proponują interpretować to określenie, jako „mienie publiczne”, gdyż pojęcie „mienia” w ujęciu cywilnoprawnym posiada definicję w Kodeksie Cywilnoprawnym (Księga I, Tytuł III, Art. 44: „Mieniem jest własność i inne prawa majątkowe”) oraz istnieją przepisy regulujące jego użytkowanie, w tym sprzedaż i zmianę własności, na przykład prywatyzację. Słowo publiczny określa zarówno własność państwową jak i samorządową.
         Jednak muzealiów nie można traktować na tych samych zasadach, co innych ruchomości muzealnych. Zasady postępowania z nimi w sposób jednoznaczny reguluje już „Ustawa o muzeach”.
Skoro w „Uchwale nr 6” autorzy propozycji uchwał Kongresu Muzealników Polskich powołują się na tradycję polskiej kultury obywatelskiej: „tradycją polskiej kultury obywatelskiej jest: odpowiedzialność za tworzenie, prospołeczne działanie i rozwój muzeów, troska o zasoby dziedzictwa narodowego, kształtowanie postaw patriotycznych, dla których istotnym zapleczem merytorycznym były i nadal powinny być przede wszystkim instytucje muzealne oraz znajdujące się pod ich opieką zbiory”, to w projekcie Uchwały nr 1 należy powołać się na tę samą tradycję i uczynić muzealia, najcenniejsze obiekty w muzeach, jak czyniono dotąd – tradycyjnie i obywatelsko – „dobrem narodowym”, na równi z archiwami narodowymi, muzeami narodowymi, narodowymi instytutami, a nie dobrem publicznym za które odpowiada organizator z zarządem muzeum jak za majątek publiczny, czyli dobrem które można sprzedać i sprywatyzować.

         Sformułowanie „[muzealia] są dobrem publicznym bez względu na status organizacyjny muzeum; odpowiada za nie organizator wraz z zarządem muzeum jak za majątek publiczny” wprowadzi do polskiego prawa terminy niejednoznaczne, mogące podlegać różnym interpretacjom prawnym, dezorganizujące sposób postępowania muzeów i Skarbu Państwa odnośnie muzealiów, zrównujące status muzealiów z innym majątkiem muzeów, jak szafy, stoły, komputery, itp., dlatego należy to sformułowanie usunąć z projektu Uchwały nr 1, jako niejednoznaczne i szkodliwe dla działalności muzeów.

Projekt Uchwały nr 4

W projekcie Uchwały nr 4 zapisano m. in., iż „dla prowadzenia polityki gromadzenia zbiorów w muzeach niezbędne są zmiany przepisów zawartych w rozdziale 4 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach, które przekażą dyrektorom muzeów większe kompetencje w zakresie deakcesji muzealiów”.
To sformułowanie jest mało precyzyjne, ze względu na dwie nowelizacje (w latach 2007 i 2012), którym od 1996 roku podlegała Ustawa o muzeach.

         W myśl Ustawy o muzeach z 21 listopada 1996 roku:
„Art. 23.)1. Muzea państwowe i komunalne mogą dokonywać zamiany muzealiów, a także zbywać je w inny sposób za zgodą Ministra Kultury i Sztuki. Zgoda na zbycie muzealiów może być udzielona tylko w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach. Środki uzyskane ze sprze­daży muzealiów mogą być przeznaczone wyłącznie na uzupełnienie zbiorów muzeum.
2. Minister Kultury i Sztuki może wyrazić zgodę na zamianę muzealiów, określoną w ust. 1., na wniosek dyrektora muzeum, zgłoszony za pośrednictwem właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 i 3.
3. Minister Kultury i Sztuki może wyrazić zgodę na sprzedaż muzealiów, określoną w ust. 1., na wniosek dyrektora muzeum, złożony za pośrednictwem właściwego podmiotu przez kolegium doradcze, jeżeli takie zostało powołane – po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów.”

Zapisy w ustawie dotyczące deakcesji były dyskutowane w 2011 roku celem ułatwienia deakcesji:

      REKOMENDACJE DLA ZMIAN w projekcie ustawy o zmianie ustawy  organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z 2011 roku brzmiały tak:
Pkt. 3. Zmiany dotyczące ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach:
5) Deakcesja zbiorów muzealnych
Zgodnie z projektem proponowana zmiana art. 23 przewiduje, iż pozwolenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego będzie mogło być wydawane w uzasadnionych przypadkach, a nie jak obecnie ''w wyjątkowych i uzasadnionych'', co pozwoli na zachowanie kontroli nad deakcesją muzealiów (zgoda ministra będzie wciąż konieczna), a jednocześnie umożliwi szersze korzystanie z tej możliwości. W projekcie zrezygnowano w ust. 3 z wymogu składania przez muzea wniosku za pośrednictwem właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lub 3. Nowelizacja tego przepisu była konieczna ze względu na wątpliwości interpretacyjne. Upraszcza się też tryb wydawania pozwolenia, gdyż w obecnym stanie prawnym w procedurze uczestniczy od 5 do 6 podmiotów (dyrektor muzeum, rada muzeum, organizator, Rada do Spraw Muzeów, minister, a w niektórych przypadkach także Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa). Ponadto nie ma uzasadnienia, żeby wniosek trafiał do ministra za pośrednictwem organizatora, który przecież – zgodnie z przepisami – nie zajmuje stanowiska merytorycznego w tej sprawie.

         Następnie, w 2012 roku Ustawa o muzeach została znowelizowana dokładnie według wytycznych z 2011 roku, ułatwiających deakcesję:

Zapis w obecnie obowiązującej ''Ustawie o muzeach'' z 27 lipca 2012 zezwala na sprzedaż dzieła sztuki pod warunkiem:
''Art. 23. Pkt. 1. Muzea państwowe i samorządowe mogą dokonywać zamiany, sprzedaży lub darowizny muzealiów, po uzyskaniu pozwolenia ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Pozwolenie na zamianę, sprzedaż lub darowiznę muzealiów może być udzielone tylko w uzasadnionych przypadkach. Środki uzyskane ze sprzedaży muzealiów mogą być przeznaczone wyłącznie na uzupełnienie zbiorów Muzeum.
Pkt. 2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów, może wydać pozwolenie na zamianę sprzedaż lub darowiznę muzealiów, na wniosek dyrektora Muzeum zaopiniowany przez radę Muzeum.
Pkt. 3. W sprawach z zakresu działania Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, wymagają zasięgnięcia jej opinii''.

           Zatem jaki ma cel dalsze ułatwianie procedury, która już została ułatwiona? Ustawa o muzeach z 1996 roku oraz znowelizowana wersja ustawy w 2012 roku pozwalają na usunięcie ze zbiorów muzealnych mienia poniemieckiego lub wyminę muzealiów z innymi placówkami, czyli problemy zgłaszane dotychczas przez polskie muzea. Jaki cel ma „przekazanie dyrektorom muzeów większych kompetencji w zakresie deakcesji muzealiów”, skoro deakcesja, oznacza m. in. sprzedaż, co jest sprzeczne z deklaracją Kongresu Muzealników Polskich umieszczoną we wstępie do propozycji uchwał, która informuje, iż I Kongres Muzealników Polskich jest „świadom ogromnej wartości muzealiów zgromadzonych w polskich muzeach dla kultury narodowej i świadomości społecznej, ale także świadom ogromnych strat jakie poniosły zasoby polskich dóbr kultury w czasie zaborów oraz ostatnich dwóch wojen światowych”?

         Właśnie w tym kontekście, uczynienia dyrektorów osobami odpowiedzialnymi za zbycie muzealiów, ogromny niepokój budzi rekomendacja NIMOZ dla „Raportu z prac Zespołu Ekspertów ds. przygotowania tez do projektu nowelizacji Ustawy o muzeach” (na stronie www.nimoz.pl), w którym znalazła się znacząca zmiana w stosunku do obecnej ustawy o muzeach z 21 listopada 1996 roku. Zmiana dotyczy przeznaczenia środków pozyskanych drogą deakcesji:
Raport Zespołu Ekspertów ds. przygotowania tez do projektu nowelizacji Ustawy o muzeach” – REKOMENDACJE
„Pkt. 5. Deakcesja zbiorów. Nie jest to problem, który winien być przedmiotem regulacji prawnych, lecz sfera tzw. dobrych praktyk. W tym zakresie MKiDN oraz podległe mu instytucje winny skłaniać dyrektorów muzeów do większej aktywności, także z uwzględnieniem rekomendacji UE. Pozytywnie oceniając uproszczenie procedury deakcesyjnej, przewidziane w projekcie nowelizacji ustawy „o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej” (dostępny na stronie BIP MKiDN), konieczne jest podtrzymanie zasady, iż środki pozyskiwane z ewentualnej sprzedaży muzealiów mogą być przeznaczane wyłącznie na wypełnianie ustawowo przewidzianych zadań muzeów”.
          A więc środki finansowe przeznaczone mogą być już nie tylko na „zakup innych muzealiów”, ale na DZIAŁALNOŚĆ muzeum. Muzeum w stanie permanentnego niedofinanswania będzie mogło, sprzedawać dzieła sztuki i pieniądze przeznaczać na działalność – wystawy czasowe, imprezy z udziałem artystów, działania edukacyjne, audioguidy, gadżety, itd. Zbyt pospieszne sprzedawanie nie działa przecież na korzyść kolekcji, czy jakiegokolwiek majątku. W takiej sytuacji Polacy będą zapatrywać się negatywnie na przekazywanie do muzeów darów – cennych zabytków i dzieł sztuki odziedziczonych po przodkach bądź zakupionych sporym wysiłkiem finansowym, ponieważ te dary mogą być sprywatyzowane.

Sformułowanie „dla prowadzenia polityki gromadzenia zbiorów w muzeach niezbędne są zmiany przepisów zawartych w rozdziale 4 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach, które przekażą dyrektorom muzeów większe kompetencje w zakresie deakcesji muzealiów” powinno być usunięte z projektu Uchwały nr 4, jako budzące zastrzeżenia co do prowadzenia przez dyrekcje muzeów polityki ochrony zbiorów muzealnych i przechowywania muzealiów w sektorze muzeów i organizacji kultury.

 

Prezes  SHS                        

Wojciech Włodarczyk              

 

 


Komunikat Biura Zarządu Głównego SHS

Szanowni Państwo

Od pewnego czasu Biuro Zarządu Głównego SHS stara się utworzyć archiwum wydawnictw Stowarzyszenia Historyków Sztuki.

W archiwum tym chcemy zgromadzić wszystkie pozycje wydane przez Stowarzyszenie, pozycje wydane przez inne instytucje a zawierające materiały z sesji organizowanych lub współorganizowanych przez Stowarzyszenie, albo też tytuły, których wydanie współfinansowane było ze środków naszego Stowarzyszenia. Interesują nas także inne , nawet drobne , materiały „firmowane” lub dokumentujące działalność SHS ( np. pocztówki, foldery itp. ).

Poniżej podajemy tytuły pozycji, które już znajdują się na naszej półce.

Jeśli posiadają Państwo w swoich zasobach inne wydawnictwa spełniające w/w warunki bardzo prosimy o przekazanie egzemplarzy dla tworzonego archiwum.

Ewa Staszewska

 

NIEDZICA

  • Zamek w Niedzicy, Kraków 1987
  • Dwór w cieniu zamku. Marceli Drohojewski dziedzic na Czorsztynie o sobie samym w roku 1901, Nowy Sącz 1988
  • Budujemy Zamek Dunajec w Niedzicy, 1944
  • Dookoła jeziora Czorsztyńskiego i w Pieniny, FORMA, Kraków 1998
  • Zamek Dunajec w Niedzicy, 2006
  • Studia z dziejów kościoła Św. Bartłomieja Apostoła w Niedzicy, UNUM, Kraków 2006
  • Opowieści Franciszka VHS
  • Siedem wieków zamków. Lubowla i Dunajec, 2012
  • druki drobne ( foldery, pocztówki, kalendarze itp. )

KRAKÓW

  • Sztuka baroku, 1991
  • Sztuka Krakowa i Galicji w wieku XIX, 1994
  • Sztuka XVII wieku w Polsce, W-wa 1994
  • Sztuka Kresów Wschodnich, 1994
  • Między gotykiem a barokiem. Sztuka Krakowa XVI i XVII wieku, 1997
  • Festina Lente, 1998
  • O konserwacji prezbiterium kościoła Mariackiego w Krakowie, 1998
  • Katedra krakowska w czasach nowożytnych (XVI-XVIII w.), 1999
  • Kościół w Binarowej, Rzeszów 2004
  • Cmentarze Krakowa, 2004

GÓRNOŚLĄSKI

  • O sztuce Górnego Śląska i przyległych ziem małopolskich, 1993
  • Nie zachowane kościoły drewniane Górnego Śląska, 2001
  • Witraże na Śląsku, 2002
  • Oblicza secesji, 2006
  • Oblicza sztuki 20-lecia międzywojennego na obszarze obecnego woj.śląskiego, 2011
  • Sztuka to wolność wyboru, prawo do przeżycia i wzruszenia. Stanisław Oczko – historyk sztuki i malarz, 2013

WROCŁAW

  • O sztuce sepulkralnej na Śląsku, Wrocław 1997
  • Z dziejów rysunku i grafiki na Śląsku oraz w kolekcjach i zbiorach ze Śląskiem związanych, Wrocław 1999
  • Willmann i inni, 2002
  • Integracja i dezintegracja w krajobrazie miast i miasteczek, 2006

POZNAŃ

  • KLASYCYZM. Materiały sesji SHS pażdziernik 1965, 1998
  • British book on conteporary arts..., 1995
  • Culture of the time of transformation. International congress, 1998

TORUŃ

  • Sztuka Torunia i ziemi chełmińskiej, 1986
  • Sztuka w kręgu Zakonu Krzyżackiego, 1995
  • Kościół i sztuka pobrzeża Bałtyku, 1998
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce. Zegary mechaniczne, 2000
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce. Biżuteria w Polsce, 2001
  • Dzieje i skarby kościoła Świętojańskiego w Toruniu, 2002
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce.Biżuteria w Polsce. Amulet – znak – klejnot, 2003
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce. Ludwisarstwo, 2003
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce. Zegary i zegarmistrzostwo, 2005
  • Teka komisji historii sztuki, tom X, 2005
  • Dzieje kościoła Mariackiego w Toruniu, 2005
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce.Biżuteria w Polsce. Treści – teksty – przesłania, 2006
  • Dzieje i skarby kościołów Torunia Podgórza, 2007
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce. Odlewnictwo, 2007
  • Historyczna sześćdziesiątka toruńskich historyków sztuki 1947-2007 (egz. E. Staszewskiej i egz. prof.dr hab. M. Poprzęckiej)
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce. Dawna i nowsza biżuteria w Polsce,2008
  • Liryka refleksyjna. Ze sztambucha Jerzego Remera (1888-1979), 2008
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce. Dawne i nowsze zegary w Polsce, 2009
  • Rzemiosło artystyczne i wzornictwo w Polsce. Biżuteria w Polsce Koral, perła i inne wątki, 2010
  • Toruń jest … jaki?, 2010
  • Dzieje i skarby kościoła Świętojakubskiego w Toruniu, 2010
  • Organy Torunia iokolicznych kościołów, 2011
  • Dawne i nowsze odlewnictwo w Polsce – wyroby żeliwne i inne, 2011
  • O biżuterii w Polsce, 2011

SZCZECIN

  • Sztuka średniowiecza na Pomorzu, 1991
  • 50 lat badań nad sztuką Szczecina i Pomorza Zachodniego, 1996
  • Badania nad sztuką Pomorza, 1998
  • Kultura i Sztuka Szczecina w latach 1800-1945, 1999
  • Hans Stettiner i Jan Szczeciński.Życie codzienne w Szczecinie w XX w., 2010

GDAŃSK

  • Studia z historii Sztuki i kultury Gdańska, 2003
  • Tradycjonalizm i neotradycjonalizm w sztuce XIX i XXI wieku na Pomorzu, 2012

LUBLIN

  • Złotnictwo na Lubelszczyźnie, 1998
  • Ikonografia Lublina, 1999
  • Życie artystyczne Lublina, 2001
  • Rzecz i rzeczowość w kulturze XX i XXI wieku, 2002
  • Myśl oko i ręka artysty, 2003
  • Artyści lubelscy i ich galerie w XX wieku, 2004
  • Biografia-Historiografia wczoraj i dziś, 2005
  • Grupa Zamek”. Historia – Krytyka – Sztuka, 2007
  • Bibliografia historii sztuki dawnego woj.lubelskiego za lata 1965-2000, 2008
  • Grupa Zamek”Konteksty-wspomnienia-archiwalia, 2010
  • ZAWSZE FRAGMENT ? Studia z historii kultury XX i XXI wieku, 2011

ŁÓDŹ

  • Piotrkowską na wprost, 1997
  • Konserwacja i restauracja dzieł sztuki. Część I, Malarstwo tablicowe, 1998
  • Konserwacja i restauracja dzieł sztuki. Część II, Malarstwo na płótnie, 1999
  • Konserwacja i restauracja dzieł sztuki. Część III, Malarstwo ścienne, 2000
  • Sztuka w Łodzi, 2000
  • Sztuka w Łodzi (2), 2003
  • Sztuka w Łodzi (3), 2005
  • Sztuka w Łodzi (4), 2007
  • Sztuka w Łodzi(5), 2008

WARSZAWA

  • O rzemiośle artystycznym w Polsce, 1976
  • Ubiory w Polsce, 1994
  • Kościuszko w oczach artystów i historyków, 1995
  • Rzemiosło artystyczne, 1996
  • Rzemiosło artystyczne 2, 2001
  • Fotografia od dagerotypu do galerii Hybrydy, 2008
  • Interpretować fotografię, 2009
  • Visibilia et Invisibilia , 2009

KIELCE

  • Dwór Polski w XIX wieku. Zjawisko historyczne i kulturowe:

I – 1990

II -1992

III – 1995

IV – 1998

V – 2000

VI – 2002

VII – 2004

VIII – 2006

IX – 2008

IX – 2010

SEMINARIA NIEBOROWSKIE

  • Sztuka i wartość, 1988
  • Projekt- Szkic- Bozzetto, 1993
  • Przemyśleć historię sztuki, 1994
  • Życie artysty, 1995
  • Historia a system, 1997
  • Już się ma pod koniec starożytnemu światu…Zmierzch, schyłek, upadek w historii sztuki, 1999
  • Rzeczywistość – Realizm – Reprezentacja, 2001
  • Twarzą w twarz z obrazem, 2003
  • Obraz zapośredniczony, 2005
  • Brak słów, 2007
  • Białostocki, 2009
  • Podmiot – podmiotowość, 2011

MATERIAŁY DO DZIEJÓW REZYDENCJI:

  • Architektura rezydencjonalna hist. Małopolski. Materiały Sesji SHS. Łańcut czerwiec 1975, Łańcut 1982
  • MATERIAŁY DO DZIEJÓW REZYDENCJI. Dawne woj. trockie, Księstwo Żmudzkie Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, , TOM III b, IS PAN. Warszawa 1987
  • MDDR, woj. sieradzkie, Tom 1, SHS i IS PAN, 1990
  • MDDR, woj. poznańskie, Tom 1, 1991
  • Pałace i dwory w dawnym woj. sieradzkim 2, 1994
  • Pałace i dwory w dawnym woj. kaliskim 1, 1994
  • Pałace i dwory w dawnym woj. kaliskim 2, 1997
  • Pałace i dwory w dawnym woj. rawsko-mazowieckim 1, 1995

INNE:

  • Ochrona Zabytków rocznik 2, Dep. Konserwacji i ochrony Zabytków Min. Kultury i Sztuki + SHS (i kultury materialnej), Warszawa 1951
  • Malarstwo polskie okresu romantyzmu, wystawa objazdowa, Arkady, Warszawa 1958
  • Klasycyzm, IS PAN, 1968
  • Oryginał, replika, kopia, Desa – Arkady ,Warszawa 1971
  • Dzieło sztuki i zabytek, MKiS Gen. Kon. Zab., 1976
  • Sztuka lat trzydziestych, Warszawa 1991
  • Sztuka miast i mieszczaństwa XV-XVIII wieku w Europie Środkowo – Wschodniej, PWN, Warszawa, 1990
  • Wieś i miasteczko u progu zagłady. Materiały konferencji naukowej SHS, Wojnowice 1988, PWN, Warszawa 1991
  • Legnickie Pole, 1991
  • O wartości dzieła sztuki, Arkady 1968 W-wa
  • Pomniki Sztuki w Polsce, Tom III. Mazowsze i Podlasie, Arx Regia, Warszawa 1999

MEMORIAŁY :

  • Sarmatia Artistica, PWN, Warszawa 1968
  • Granice Sztuki, PWN, Warszawa 1972
  • In memoriam Joanni Białostocki, 1988
  • Sarmatia semper viva, SHS, Warszawa 1993
  • Nobile claret opus, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1998